Artık yazmaya utanıyorumBen yine evdeyim
Geçtiğimiz perşembe günü hastahaneye yattım,
gece 24 ten sonra bişey yeme sabah ameliyat olacaksın dediler.
Cuma günü saat 16 oldu artık yiyebilirsin plastik cerrahi gelmedi, ameliyatın pazartesiye kaldı dediler.
Zaten kendimi zor alıştırmıştım...bnde pazar akşamı dönmek üzere izinli çıktım hastahaneden.
Pazar akşamı döndüm yine 24 ten sonra bişey yiyip içmedim
pazartesi 16 ya kadar korka korka bekledim...
Bu seferde sıra sana gelmedi çarşamba günü dediler.
Nihayet dün 18 şubat çarşamba günü saat 14 te ameliyat önlüğümü getirdiler ve hazırlan dediler.
Oarada stjyer doktorlardan biri bana bir kağıt getirdi
ve bunu imzala dedi.
Zaten hastahaneye yatarken ( ameliyat olmak istiyorum, doktorumun yaptığı tedaviyi ve bacağımın uygun yerden kesilmesini kabul ediyorum) diye bir kağıt imzalamıştım.
Tam ameliyata ineceğim anda böyle bir talepte bulunduklarında
patt benim tansiyon indi 10/ 6 ya...
Kağıtta şöyle yazıyordu: Akciğerlerim anesteziye karşı yüksek risk taşıdığından her türlü olumsuzluğu kabul ediyorum diye imzalayacakmışım :)
Zaten beni anesteziyle uyutmayacaklardı, belimden uyutup ameliyat edeceklerdi; şimdi bu da nereden çıktı dedim.
Olur ya iyi uyuşmazsam birazda narkoz vereceklermiş...
İmzalamam diye başladım tepinmeye, ağlamaya.
Kızımda panikledi, oğlumu aramaya karar verdik.
Bana biraz izin verin oğlumada danışayım dedim, benim
asıl amacım ameliyata girmeden önce onunlada vedalaşmaktı.
Çok kısa bir sürede oğlumda geldi, asansörü bekleyememiş merdivenlerden koşmuş.Su istedi orada al iç dedim, bir bardakta ben istedim kana kana içtim. Daha sonra doktorlarla konuşup ikna olmuş ve benide istenilen imzayı vermeye ikna etti,
Nedendir bilmem içimde kötü bir duygu vardı; sanki ameliyathaneden dönemeyecekmişim gibi hissettim.
Ameliyat önlüğümü bonemi giydim hazırlandım...
Benim bildiğim, olması gereken hastayı ameliyathaneye sedyeyle veya tekerlekli sandalyeyle götürürler.
Ama oradaki görevli sen yürüyebiliyorsun hadi gidelim dedi ve yola koyulduk.
Asansöre geldiğimizde bizi bir sürpriz bekliyordu, asansörlerin üçüde bozuktu.
İki kat merdiveni önlüklü boneli çıplak ayaklarım galoşlu olarak indim.Beni içeri aldılar, çok büyük ve soğuk uzay üssü gibi bir yerdi,
Hastaların hazırlanması ve beklemesi için birçok yatak vardı, yinede yetmiyordu ve hastaların yarısı sedyelerdeydi.
Yaşı en fazla 15 olan hemşire okulu öğrencisi cici bir kız tansiyonumu ölçmeye geldi ama başarılı olamadı çünkü kalbim neredeyse durma noktasındaydı.Diğer arkadaşı ölçtü 9/ 5 her dakika biraz daha düşüyordu. Birazda cici kızlar serum takmak için mücadele ettiler, sıra sağ elime geldiğinde sanki orada damar yoktu, elim bileğim ve kolum iyice delinirken yanıma genç asistan bir delikanlı geldi ve birtakım sorular sormaya başladı; şekerin varmı, tansiyonun varmı, devamlı ilacın varmı, alerjin varmı, bişey yedinmi içtinmi....
Birden yukarda oğlumla birlikte su içtiğim aklıma geldi.
Hemen kolumu delmeyi bıraktılar ve doktorumu çağırdılar.
Çok kızdı ciğerine su gider ve boğulursun dedi..
Vee ameliyat iptal....
Tansiyonuma bir daha baıldı 9/5
Pazar akşamına kadar eve git dinlen moralin düzelsin diye beni eve yolladılar,
Sanki eve geldimde çokmu iyi oldu, iki gecedir hiç uyuyamıyorum psikolojim sıfır....
Neyse yazmaktan yoruldum, serviste yatarken yaşadıklarımıda sonra yazarım.
.
Afet
Üstelik o gün benim doğum günümdü
çok kötüydü çoook...
.
.
Zerdali'min dediği gibi;
